Ja, ik weet het nou wel. Mark wordt het. Of Diederik. En anders die bolle. Het zal me jeuken verder, het is allemaal nét niet. Ik mis charisma, ik mis leiderschap, ik mis politieke vergezichten. Nee, míjn minister-president zit er niet tussen. Ik heb wel zo mijn favorieten, maar die zijn helaas niet verkiesbaar. Daarom beste mensen, mijn lijst van ‘De Beste Ministers-Presidenten Die Nederland Nooit Zal Hebben’. In willekeurige volgorde.

Om maar gelijk de spanning bij jullie weg te halen; ik heb niet gestemd afgelopen week. Zelfs niet blanco. ‘Dan moet je nu ook vier jaar je mond houden Tim!’ Nooit. Dat vind ik altijd zo’n gelul, dat als ik niet stem, ik opeens hélemaal niks mag zeggen. Ten eerste bepaal ik dat zelf wel. En ten tweede is het ook weer niet zo dat iedereen die wel heeft gestemd er nou van die goed onderbouwde en wel doordachte meningen op nahoudt.

Het was weer eens Geert-time deze week! Deze keer met de presentatie van zijn PVV-parteiprogramm. Ik ga me niet wagen aan een of andere diepgaande analyse van het programma, dat laat ik vooral over aan de mensen die ervoor doorgeleerd schijnen te hebben. Dat geëmmer over hoofddoekjes, criminele Antillianen en meer blauw op straat, het zal ook allemaal wel. Nee, waar ik vooral door geïntrigeerd was, waren Henk en Ingrid, de twee denkbeeldige ‘doorsnee Nederlanders’, waar de PVV voor meent op te moeten komen.