Ja, ik weet het nou wel. Mark wordt het. Of Diederik. En anders die bolle. Het zal me jeuken verder, het is allemaal nét niet. Ik mis charisma, ik mis leiderschap, ik mis politieke vergezichten. Nee, míjn minister-president zit er niet tussen. Ik heb wel zo mijn favorieten, maar die zijn helaas niet verkiesbaar. Daarom beste mensen, mijn lijst van ‘De Beste Ministers-Presidenten Die Nederland Nooit Zal Hebben’. In willekeurige volgorde.
Politici zijn ook zo voorspelbaar hè. Gaaappp. Keessie van der Staaij mompelt wat over abortus en verkrachting, en heel politiek Nederland schiet in de kramp. En dat levert dan weer een berg blabla op. Een schande was het! Belachelijk! Terwijl ik slechts dacht: logisch. Voldoet weer volkomen aan de verwachtingen die Kees.
Wat woon ik toch ook in een heerlijk dorp. Ieder bouw-of renovatieproject waar de gemeente ook maar bij in de buurt komt verandert acuut in stront. Amsterdam Zuidoost is het nieuwe Wilde Westen. De wegen op-en rond de Prins Hendrikkade zitten de afgelopen dagen net zo dichtgeslibt als de aderen van Peter Beense. En toch moet je voor het benoemen van de échte grootstedelijke problemen bij het CDA zijn. Straatmuzikanten, daar gaat de stad aan ten onder!
Ik was gisteren op uitnodiging van vriend Rooie B. mee naar Ajax-RKC. Wat eigenlijk de middag had moeten worden van hernieuwde hoop en gereanimeerde kampioensaspiraties werd voor mij de middag waarin ik negentig minuten lang in de verbale vuurlinie van de Schreeuwmeneer heb gezeten.
Afgelopen week heb ik de documentaire Senna gezien, over de in 1994 overleden, drievoudig Formule 1-kampioen Ayrton Senna. Prachtige docu. Ik heb verder niet zoveel met chicanes en de geur van brandend rubber, maar toch heb ik ruim een uur gebiologeerd zitten kijken.
Ja die arme Mauro, ti’s wat hè. Weet je, ik wilde het eigenlijk helemaal niet over dat ventje hebben, maar mensen, ik word er zo langzamerhand zo misselijk van dat ik toch wat dingen van me af moet schrijven, voordat ik straks m’n toetsenbord onderblaf.
Ik ben een beetje laat met mijn wekelijkse stukje proza mensen - mea culpa hiervoor - maar dat komt omdat ik pas net de mentale kracht weer heb weten vinden om mij van de bank naar m’n werkkamer te verplaatsen. Ik zag het even helemaal niet meer zitten. Ik heb net namelijk naar een herhaling van Love for sale op MTV zitten kijken, en dat hakt erin hoor.
Ik merk dat ik steeds vaker dingen niet snap. Dat ik denk, ligt het nou aan mij of is de hele wereld om me heen krankjorem aan het worden. Neem nou iemand als Lex Immers. Geen idee wat er bij die gozer in z’n bovenkamer omgaat. Waarschijnlijk niets. Hoe weinig opvoeding, scholing en historisch besef moet zo’n jongen anders hebben meegekregen om in een vol zaaltje samen met duizend andere Matsoe Matsoe’s uit volle borst te blèren dat hij op jodenjacht gaat.
Oh jee. We moeten hier in Amsterdam weer iets niet willen met z’n allen hoor. Waren het nog niet zo lang geleden nog de paddo’s die eraan moesten geloven en binnenkort de coffeeshops, sinds donderdag is de scooter de nieuwe Khadaffi van de stad. Weg ermee!